AYM'nin Fikri Mülkiyet Gündemi: §101 Ötesinde Neler Var?

Yüksek Mahkeme’de, en azından fikri mülkiyet meraklıları için, tanıdık bir gerilim hissediliyor. Aylardır fısıltılar patent uygunluğu üzerineydi—Mahkeme, Alice‘ten sonra, belirsiz sulara daha net bir yol mu çizecek, yoksa daha da mı derine dalacak, 101. Bölüm‘ün.

Nisan ayında argümanı yapılacak olan Hikma Pharmaceuticals USA Inc. v. Amarin Pharma, Inc. davası kesinlikle bu anlatıya uyuyor. Ancak bu, Mahkeme’nin şu anda değerlendirdiği şaşırtıcı derecede yoğun fikri mülkiyet davaları karışımındaki tek iplik.

Bakın, §101’e odaklanmak yersiz değil. United Services Automobile Association v. PNC Bank N.A. ve Rideshare Displays, Inc. v. Lyft, Inc. adlı iki dava, Federal Temyiz Mahkemesi‘nin “soyut fikirler” yorumunu ve bilgisayar tabanlı buluşların bilgisayar işlevselliğini iyileştirmesi yönündeki bazen kafa karıştırıcı gerekliliği doğrudan ele alıyor. USAA davasında AIPLA’nın sunduğu ve mevcut Alice çerçevesinin aslında 1952 öncesi bir “icat” gerekliliğini yeniden canlandırdığını savunan amicus dilekçesi bir uyarı işareti. Mevcut durumdan derin bir memnuniyetsizlik olduğunu, patentlenebilirlik için hedeflerin inovasyonu teşvik etmek yerine engellediği şekilde hareket ettirildiği hissini gösteriyor. Patentlenebilir bir buluşun, bir sorunu çözmek için bilgisayar kullanmaktan ziyade bilgisayar işlevselliğini gösterilebilir şekilde iyileştirmesi gerektiği fikri, yazılım patentlerini yeniden şekillendirebilecek kritik bir ayrım.

Ancak mesele şu ki: Sadece §101’e odaklanmak, ormana bakarken ağaçları kaçırmak riskini taşıyor. Mahkeme, Federal Temyiz Mahkemesi’nin patent davalarının sahada nasıl karara bağlandığına dair geniş kapsamlı sonuçlar doğuran usul ve delil uygulamalarını da incelemeye hazırlanıyor. Jürinin rolünden, bilirkişi ifadelerinin kabul edilebilirliğinden ve temyiz incelemesinin doğasından bahsediyoruz.

### Federal Temyiz Mahkemesi Yetkilerini Aşıyor mu?

Finesse Wireless LLC v. AT&T Mobility LLC davasını ele alalım. Bu dava, Yargıçların önüne doğrudan Federal Temyiz Mahkemesi’nin bilirkişi ifadelerini usulsüz bir şekilde yeniden tartarak, yasa gereği kararın verilmesi için jürinin gerçeği bulma rolünü gasp edip etmediği sorusunu getiriyor. Mahkeme’nin AT&T ve Ericsson’dan yanıt istemesi, bunun kolay bir ret olmadığını gösteriyor. Mahkeme Finesse lehine karar verirse, patent uyuşmazlıklarında Yedinci Anayasa değişikliği hakkı için önemli bir kazanım olabilir ve temyiz mahkemelerini, bilirkişi görüşlerinin güvenilirliği ve ağırlığı dahil olmak üzere, olgusal konularda jüri kararlarına daha saygılı olmaya zorlayabilir.

Ve sonra CAO Lighting, Inc. v. Wolfspeed, Inc. var. Bu dava, Federal Temyiz Mahkemesi’nin Patent Denetleme ve İtiraz Kurulu’ndan (PTAB) gelen temyizlerde yazılı bir görüş olmaksızın özet onay veren Kural 36 kararları verme uygulamasını hedef alıyor. Dilekçe, bu uygulamanın PTO temyizlerine ilişkin görüşler için yasal gerekliliklerle, APA’nın yasal soruların de novo incelemesi talebiyle ve en önemlisi Loper Bright Enterprises‘da belirtilen yargısal inceleme yetkisiyle çeliştiğini savunuyor. Bunun anlamı şu mu? Çok fazla patent temyizinin, yasanın gerektirdiği titiz, gerekçeli analizi yapmadan, anında karara bağlandığı. Bu, PTAB kararları için daha şeffaf ve hesap verebilir bir temyiz süreci zorlayabilir.

### PTO’nun Yetki Alanını Yeniden Düşünmek

Federal Temyiz Mahkemesi’nin ötesinde, Yüksek Mahkeme ayrıca ABD Patent ve Marka Ofisi’nin (USPTO) yetki sınırlarını da inceliyor. Hyatt v. Squires davası, PTO’nun başvuru sahibinin davayı haksız yere geciktirmesi durumunda iddiaları engelleyebilecek bir hakkaniyet doktrini olan “takibat gecikmesi” (prosecution laches) nedeniyle patent başvurularını reddedip reddedemeyeceğini soruyor. Dilekçe, Patent Yasası’nın kapsamlı olduğunu ve bu tür bir hakkaniyet üstünlüğü için yer bırakmadığını savunuyor, bu da patent hukukunda diğer yargısal olarak yaratılmış doktrinlerin sona ermesine yol açan argümanları yankılıyor. Hyatt kazanırsa, bu başvuru sürecini önemli ölçüde kolaylaştırabilir ve başvuru sahipleri için bir takdiri engelleyici engeli kaldırabilir.

Bu arada, Dolby Laboratories Licensing Corporation v. Unified Patents, LLC davası, İnter Partes İnceleme (IPR) süreçlerindeki gerçek menfaat sahipleri (RPI) konusunu yeniden gündeme getiriyor. PTAB’nin Unified Patents’i üyelerini belirlemeye zorlamayı reddetmesi ve Federal Temyiz Mahkemesi’nin daha sonra Dolby’nin temyizini reddetmesi, şeffaflık ve dava ehliyeti hakkında temel soruları gündeme getiriyor. Mahkeme’nin buradaki katılımı, PTAB’de kimlerin patentlere itiraz edebileceğini ve mağdur tarafların nasıl çare arayabileceğini netleştirebilir. Bu, özellikle yapay zeka sistemlerinin giderek artan patent başvurularını ve itirazlarını yönlendirdiği düşünüldüğünde özellikle önemlidir.

> Dilekçe, Federal Temyiz Mahkemesi’nin JMOL (yargısal karar) vermek için bilirkişi ifadelerini yeniden tartarak jürinin yetki alanını usulsüz bir şekilde ihlal edip etmediğini soruyor.

Bu gündemdeki en dikkat çekici şey, altta yatan tema: potansiyel bir güç dengesi. Patent uygunluğunu netleştirmekten, temyiz aşırı yetkilerini sınırlamaya ve idari kurum uygulamalarını incelemeye kadar Yüksek Mahkeme, önemli bir dengeleyici görevi görüyor. Bu sadece bireysel patent uyuşmazlıkları hakkında değil; inovasyonun mimarisi hakkında—fikirlerin nasıl korunduğu, itiraz edildiği ve pazara sunulduğu hakkında.

Mahkeme’nin bu çeşitli fikri mülkiyet konularını, sadece §101’in tekil sorusunu değil, ele alma istekliliği, patent sisteminin mekanizmasını iyileştirmeye yönelik daha geniş bir yargısal ilgi olduğunu gösteriyor. En son yapay zeka modellerinden gelişmiş yazılımlara kadar teknoloji geliştiren veya yatırım yapan herkes için bu davalar, önemli ama karmaşık bir yol ayrımını temsil ediyor. Bu gündemlerden çıkan kararlar, hukuki teknoloji, kurumsal Ar-Ge ve patentlenebilir bir buluşun ne oluşturduğunun tanımı üzerinde yıllarca yankılanacaktır.